Arje Szaron
Biografia
Urodzony w Jarosławiu jako Ludwik Kurzmann, Arje Szaron był jednym z czołowych architektów Izraela. W młodości należał do organizacji Ha-Szomer Ha-Cair. W 1918 roku rozpoczął studia w Brnie na Niemieckiej Wyższej Szkole Technicznej. W 1920 roku wyemigrował do Palestyny, gdzie dołączył do kibucu Gan Szemu'el i zaangażował się w jego rozbudowę.
W 1926 roku podjął studia w Bauhausie, studiował pod kierunkiem m.in. Josefa Albersa i Wassila Kandinskiego oraz Hannes Meyera, którego uważał za mentora. Ukończył studia w 1929 roku, a w tym samym roku poślubił Guntę Stölzl. Miał córkę Ja’el. Po studiach pracował w Berlinie w biurze Meyera, przy budowie szkoły dla zjednoczenia związków zawodowych w Bernau.
W 1931 roku wyjechał ponownie do Palestyny i założył w Tel Awiwie biuro architektoniczne. W 1932 roku współtworzył Krąg wraz z Josefem Neufeldem i Ze’ewem Rechterem, ruch dążący do socjalistycznego ducha w Tel Awiwie i promujący nowy dom w Palestynie, odcinając się od orientalizmu. Projektował budynki mieszkalne tworzące Białe Miasto oraz obiekty użyteczności publicznej. Zyskał reputację czołowego architekta Bauhausu w Palestynie i jest uznawany za ojca architektury Izraela. W Tel Awiwie jego prace reprezentowały styl międzynarodowy.
W 1936 roku rozwiódł się ze Stölzl. W latach 40. skupił się na planowaniu kibuców, wykładał architekturę na Technionie i pracował nad projektami lokalnego modernizmu.
Po deklaracji niepodległości Izraela w 1948 roku został dyrektorem Departamentu Planowania podlegającego rządowi Dawida Ben Guriona. Był odpowiedzialny za państwowy plan zagospodarowania, plany regionalne i projektowanie 20 nowych miast. Funkcję tę pełnił do 1953 roku. W 1954 roku założył wspólną pracownię architektoniczną z Benjaminem Idelsonem. Współpracowali przy licznych projektach, w tym nad Szpitalem Ichilow (1954–1960), izraelskim pawilonem na Expo w Brukseli (1958) i uniwersytetem w Ife (1963). Za te prace architekci zostali wyróżnieni Nagrodą Izraela w dziedzinie architektury.
W połowie lat 60. nawiązał współpracę z synem Eldarem, realizując projekty jak budynek senatu, biblioteki i audytorium Technionu, siedziba Banku Izraela (1969–1974), muzeum w kibucu Jad Mordechaj (1970) i szpital Rambam w Hajfie (1972). Wspólnie rozwijali nowe dzielnice Jerozolimy; Brutzkus i on opracowali plan rekonstrukcji starego miasta. Był honorowym członkiem Królewskiego Instytutu Architektów Brytyjskich i berlińskiej Akademii der Künste. Zmarł w Paryżu 24 lipca 1984 roku.