Eugeniusz Leonard Słuszkiewicz
Biografia
Eugeniusz Słuszkiewicz urodził się 6 listopada 1901 w Jarosławiu w rodzinie Słuszkiewiczów z Sanoka, zajmującej się rzeźnictwem i masarstwem. Jego ojciec, Franciszek (1875–1944), był nauczycielem, a matka Seweryna z domu Solon zmarła w 1904 roku. Po śmierci matki ojciec po raz drugi się ożenił. W rodzinie istniały także dziadkowie i wujowie związani z samorządem i kulturą.
Studiował językoznawstwo słowiańskie i indoeuropejskie oraz filologię klasyczną i germańską najpierw na Uniwersytecie Jagiellońskim (1919–1921), a następnie na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Jeszcze jako student był młodszym asystentem w Katedrze Językoznawstwa Porównawczego i Filologii Indyjskiej UJK. W 1924 uzyskał doktorat filozofii z zakresu indologii, dotyczący Ramāyaṇy.
W 1925 otrzymał stypendium na Sorbonie w Paryżu i studiował tam językoznawstwo indoeuropejskie w latach 1925–1927. Po powrocie do Lwowa w 1927 ponownie został młodszym asystentem w Katedrze Filologii Indyjskiej i Językoznawstwa Indoeuropejskiego, a od 1929 był lektorem sanskrytu. W 1932 został współpracownikiem Komisji Orientalistycznej PAU, a od 1936 był starszym asystentem w Zakładzie Językoznawstwa Indoeuropejskiego na Wydziale Humanistycznym UJK. W 1938 uzyskał habilitację na UJ, a 21 grudnia 1938 został docentem filologii indyjskiej.
Podczas II wojny światowej kontynuował pracę naukową, najpierw na Uniwersytecie Iwana Franki we Lwowie (1940–1941), a potem w Krakowie i podczas okupacji prowadził lektorat języka indyjskiego i egzaminatora z języka tureckiego. Po wyzwoleniu Lwowa pracował w reaktywowanym Uniwersytecie Iwana Franki i kontynuował działalność naukową, aż do zakończenia wojny.
Po przymusowych wysiedleniach ludności polskiej z Kresów Wschodnich wyjechał ze Lwowa we wrześniu 1945 i osiedlił się w Toruniu. W listopadzie 1945 dołączył do grona naukowców Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W 1946 objął tytuł profesora nadzwyczajnego językoznawstwa indoeuropejskiego i stał na czele Katedry Języka Indoeuropejskiego na Wydziale Humanistycznym UMK (1946–1969). Pełnił także funkcję zastępcy kierownika Katedry Filologii Niemieckiej. W latach 1953/1954 został organizatorem i kierownikiem Katedry Azji Południowej na Wydziale Orientalistycznym UW, a w 1957 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1969–1972 był kierownikiem Katedry Filologii Indyjskiej (Indianistyki) na UW, a w 1972 przeszedł na emeryturę.
Był autorem licznych prac z zakresu językoznawstwa, filologii i kultury Indii oraz zajmował się m.in. definicją hinduizmu. Był także autorem przekładów i redaktorem hasłowych w encyklopediach, a jego działalność obejmowała redakcję i opracowanie haseł encyklopedycznych w Wielkiej Encyklopedii PWN i innych publikacjach. Ogromną wartość miała jego zasługa w popularyzowaniu wiedzy o języku polskim i etymologii, a także w organizowaniu i prowadzeniu badań nad indyjską i ormiańską kulturą.
Po zakończeniu kariery naukowej jego spuścizna została przekazana Bibliotece Uniwersyteckiej w Toruniu. Zmarł 28 sierpnia 1981 roku i został pochowany na Cmentarzu św. Jerzego w Toruniu.