Feliks Stanisław Marian Teodorowicz

Feliks Teodorowicz urodził się 2 lipca 1878 w Jarosławiu i był synem Antoniego i Stanisławy z Dylewskich. Po ukończeniu szkół w Jarosławiu kontynuował naukę w Gimnazjum w Rzeszowie (1889–1898) i w Sanoku, a maturę zdał eksternistycznie w 1899 roku. Rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, jednak po trzech latach przeniósł się na studia z zakresu nauk przyrodniczych, które kontynuował w Wiedniu i Krakowie.

W 1905 podjął pracę w Austriackim Zakładzie Kredytowym dla Handlu i Przemysłu jako urzędnik. Po wybuchu I wojny światowej przeniesiono go do Wiednia. Jesienią 1915 zainteresowania grzybami zaczęły nabierać realnego kształtu dzięki spotkaniom w Lesie Czeskim i wsparciu żony Romany. Po latach tragedii - śmierci żony w 1916 i dewaluacji kapitału - porzucił bank i we wrześniu 1918 objął stanowisko docenta grzyboznawstwa praktycznego w Krakowie, a od 1919 pracował także jako nauczyciel gimnazjalny.

W latach 1926–1927 prowadził zajęcia z grzyboznawstwa we wszystkich żeńskich szkołach gospodarczych w Polsce. Następnie pracował w Rawiczu, a potem przeniósł się do Poznania, gdzie kontynuował studia przyrodnicze i w 1929 uzyskał tytuł profesora na Uniwersytecie Adama Mickiewicza.

Jako propagator i prekursor polskiego pieczarkarstwa otworzył 4 listopada 1929 pierwszy w Polsce publiczny kurs nauki hodowli pieczarek. Należał do Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika i Deutsche Gesellschaft für Pilzkunde; w 1930 otrzymał odznaczenia i nominacje, a także honorowe odznaczenie za popularyzację ogrodnictwa.

Najtrudniejsze lata przyniosła okupacja niemiecka. Teodorowicz zmarł 27 lutego 1944 w klasztorze benedyktynek w Staniątkach. Był autorem 13 prac naukowych z zakresu mikrobiologii i 4 książek popularnonaukowych, a także licznych artykułów, a jego nazwisko pojawia się w naukowych nazwach grzybów.