Kazimierz Szpaczyński
Biografia
Urodzony 11 marca 1890 w Jarosławiu, syn Józefa i Barbary. Ukończył Seminarium Nauczycielskie i pracował w ubezpieczalni społecznej; uczył się w Akademii Handlowej, a także działał w Polskim Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”.
Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich (1914–1918). W czasie działań wojennych pracował w straży ogniowej na terenach czeskich, tam zawarł związek małżeński, a narodziny dwojga dzieci.
Po odzyskaniu niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył jako sierżant w Jarosławiu (1918–1919), następnie trafił do warsztatów broni we Lwowie, odbył kurs rachmistrzów wojskowych, mianowany podchorążym. 20 maja 1920 został urlopowany ze służby, a 1 lipca 1925 awansował na podporucznika w korpusie oficerów intendentów rezerwy. Był członkiem Związku Rezerwistów, Polskiego Czerwonego Krzyża oraz działaczem lwowskiego Związku Byłych Ochotników Armii Polskiej.
W latach 30. pełnił funkcję zastępcy komendanta Miejskiej Straży Pożarnej we Lwowie, a następnie objął stanowisko komendanta (naczelnika) tej straży i sprawował je do końca istnienia II Rzeczypospolitej w 1939 roku. Mieszkał przy ulicy Podwalnej 6 we Lwowie, gdzie mieściła się siedziba straży.
Podczas II wojny światowej, po agresji ZSRR na Polskę, został aresztowany przez Sowietów w grudniu 1939 roku. Przetrzymywany był w Brygidce; zginął w 1940 roku z rąk NKWD. Jego nazwisko figurowało na Ukrainińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994. Obozowano go i pochowano na polskim cmentarzu wojennym w Kijowie-Bykowni otwartym w 2012 roku.
Po wojnie część rodziny wróciła do Polski; jego brat Stanisław Szpaczyński również był ofiarą zbrodni katyńskiej. Żona Zofia z domu Piller i dzieci Zofia i Zbigniew przeżyli deportacje do Kazachstanu.