Ludwik Muzyczka

Ludwik Muzyczka (ur. 25 sierpnia 1900 w Jarosławiu, zm. 25 lutego 1977 w Krakowie) – polski podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz Związku Strzeleckiego (ZS) i konspirator w czasie II wojny światowej, szef Biur Wojskowych w KG ZWZ‑AK (marzec 1941 – sierpień 1944).

Syn Michała Muzyczki i Anastazji Stochmańskiej, uczył się w Krakowie w gimnazjum jezuitów. Jako żołnierz Legionów Polskich od grudnia 1916 służył w 3. pułku piechoty; w lutym 1918 trafił do internowania na Węgrzech, a w maju wcielono go do 20. pułku piechoty armii austriackiej. Zbiegał do Krakowa w sierpniu 1918 i wstąpił do POW. Od listopada 1918 służył w WP w 5. Pułku Piechoty Legionów, a od lutego 1921 w batalionie zapasowym tego pułku; brał udział w walkach w 1920 roku i przeszedł do rezerwy w marcu 1921.

W latach 1921–1925 działał w Związku Strzeleckim, pełniąc m.in. funkcje referenta i kierownika oddziału w Delegaturze Rządu, a także w Urzędzie Wojewódzkim w Wilnie. Był prezesem Zarządu Okręgowego ZS i wiceprezesem Zarządu Okręgowego Związku Urzędników Państwowych; był członkiem PPS. Podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Wilnie. W tym czasie zaangażował się w działalność Związku Strzeleckiego, pełniąc m.in. funkcje komendanta obwodu Wilno–Święciany, p.o. komendanta Samodzielnego Okręgu Wilno i komendanta Podokręgu Lida; później komendant Okręgu Nowogródek i Okręgu Wilno.

W latach 1930–1933 organizował i był komendantem tajnego Północnego Okręgu ZS na obszarze Wolnego Miasta Gdańska i Prus Wschodnich pod pseudonimem „Wilk”, będąc jednocześnie członkiem komitetu redakcyjnego tajnego pisma „Grom”. Był zatrudniony formalnie jako radca w Komisariacie Generalnym RP w Gdańsku pod nazwiskiem Józef Sułkowski. Po dekonspiracji przez wywiad niemiecki został odwołany w 1933 przez Senat Gdański. Od listopada 1933 był starostą powiatu Dzisna z siedzibą w Głębokiem, a od marca 1935 – starostą w Wyrzysku. W 1933 uzyskał najwyższy stopień Inspektora ZS i został Inspektorem terenowym przy Komendzie Pomorskiego Okręgu ZS.

Po wybuchu II wojny światowej był ewakuowany we wrześniu 1939 i dowodził oddziałami samoobrony powiatu Wyrzysk, a następnie Inowrocławia. Wchodził do sztabu dowódcy Etapów Armii „Pomorze” i „Poznań”; wBitwie nad Bzurą został kontuzjowany i dostał się do niemieckiej niewoli, skąd zdołał zbiec do Krakowa. We wrześniu 1939 wszedł w konspirację, był organizatorem i następnie komisarzem ds. walki cywilnej (Główny Szef Walki Cywilnej) Organizacji Orła Białego (OOB). Po scaleniu OOB z ZWZ (luty–marzec 1940) wyjechał do Warszawy. Razem ze Stanisławem Kauzikiemi Tymczasowym Delegatem Rządu RP, płk. Janem Skorobohatym-Jakubowskim opracowywał koncepcję tworzenia tajnej administracji cywilnej. Był oddelegowany z ZWZ i od marca 1940 pełnił funkcję Szefa Koordynacji. KG ZWZ–AK przystąpiła w marcu 1941 do tworzenia odrębnego aparatu administracji, a Muzyczka został szefem Biur Wojskowych („Zeszyt”–„Teczka”–„Głóg”–„Róża”). Do sierpnia 1944 pełnił tę funkcję, a jednocześnie od października 1940 zajmował się organizowaniem Wojskowej Administracji Ziem Nowych i Wojskowego Korpusu Służby Bezpieczeństwa. KB nadało mu stopień generała brygady, ale nigdy go nie używał; po wojnie nie zweryfikowano go. Był wyznaczony przed powstaniem warszawskim na szefa sztabu „Nie” i w końcowej fazie działań mianowany p.o. szefa administracji powstańczych w Delegaturze MON.

Awansowany na podpułkownika czasu wojny rozkazem L.483/BP z 1 października 1944 roku. Po kapitulacji oddziałów powstańczych przebywał w Oflagach Lamsdorf i Woldenberg, a po wyzwoleniu z niewoli powrócił do kraju w lutym 1945. We wrześniu 1945 współorganizował Zrzeszenie WiN; 22 grudnia 1945 aresztowany w Krakowie i skazany na 10 lat więzienia z zaliczeniem aresztu śledczego, lecz Prezydent RP Bolesław Bierut 5 lutego 1947 zmniejszył mu wymiar kary do 6 lat. 23 grudnia 1948 został zwolniony z więzienia i pracował w Krakowie jako urzędnik. 20 października 1950 był ponownie aresztowany i wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z 3 maja 1954 został skazany na 5 lat więzienia. Zwolniony z więzienia 25 września 1954 po połączeniu obu wyroków i zaliczeniu aresztu śledczego. Został zrehabilitowany postanowieniem Sądu Najwyższego z 8 czerwca 1957. W grudniu 1975 był sygnatariuszem protestu List 59 przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Pracował w Spółdzielni „Scenotechnika” w Krakowie. Zmarł 25 lutego 1977 i pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 28-1-1). Jego siostrzeńcami byli Jerzy Salmonowicz i Stanisław Salmonowicz.