Marian Mieczysław Prosołowicz

Marian Mieczysław Prosołowicz urodził się 7 września 1897 r. w Jarosławiu, w rodzinie Władysława.

9 grudnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich z dniem 1 grudnia 1919, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana i przydzielony do 4 pułku piechoty Legionów. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.

Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w 4 pułku Legii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 303. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu sztabowego. W 1924 został przeniesiony do 86 pułku piechoty w Mołodecznie na stanowisko dowódcy III batalionu. W maju 1927 został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 26 stycznia 1928 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1929 został przeniesiony do 71 pułku piechoty w Zambrowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 31 stycznia 1930 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnowskie Góry na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta. W styczniu następnego roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko kierownika 2 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. W lipcu 1932 został przeniesiony do 22 pułku piechoty w Siedlcach na stanowisko dowódcy pułku. Z dniem 1 kwietnia 1934 został przydzielony do dyspozycji komendanta Straży Granicznej na okres sześciu miesięcy. Później przedłużono mu okres praktyki w Komendzie Straży Granicznej do 31 grudnia 1934, a następnie do 31 stycznia 1935. Po zakończeniu praktyki został wyznaczony na stanowisko komendanta Wschodniomałopolskiego Inspektoratu Okręgowego Straży Granicznej we Lwowie. Od 29 marca 1944 sprawował funkcję Komendanta Garnizonu w San Basilio, gdzie kwaterowała większość oddziałów 7 Dywizji Piechoty oraz nowo formowanych tam oddziałów, funkcję tę pełnił do końca września 1945. Następnie przeniesiony do Dowództwa Bazy II Korpusu. W 1947 był przydzielony do Kwatery Głównej Bazy 2 Korpusu. 31 października 1947 został zdemobilizowany w celu powrotu do kraju.

Zmarł 19 października 1955 we Wrocławiu. Został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.

Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 210 – 19 lutego 1921, Krzyż Niepodległości – 24 października 1931, Krzyż Walecznych czterokrotnie, Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928, Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja).