Serafin Dobrzański
Biografia
Serafin Dobrzański urodził się w rodzinie Grzegorza i Marii z Błahowiczów w Jarosławiu. Służył jako podoficer w cesarskiej i królewskiej armii w latach 1878–1886, awansując na stanowisko sierżanta. W 1891 objął stanowisko drogomistrza powiatowego w okręgu Pruchnik i aktywnie działał w Towarzystwie Rzemieślniczym „Gwiazda”, Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” i Towarzystwie Szkoły Ludowej. W 1911 rozpoczął formowanie drużyn sokolich; przeszkolenie wojskowe w armii austriackiej pozostawiło mu status instruktora plutonu.
W 1914 przejął komendę nad całą 140-osobową drużyną sokolą (w tym około 30 z Drużyn Bartoszowych). Mianowany przez dowództwo Legionu podporucznikiem, dowodził 13 kompanią IV batalionu 2 Pułku Piechoty (dowódca kpt.Bolesław Roja, dowódca płkZygmunt Zieliński) w bitwach w okolicy Stanisławowa. 28 października tegoż roku dostał się do niewoli rosyjskiej w Bohorodczanach. W niewoli przebywał do 1917, po czym powrócił do Jarosławia.
W 1918 objął komendę nad Strażą Obywatelską. W stopniu kapitana przeszedł w stan spoczynku. Trzykrotnie odznaczany Krzyżem Walecznych, został Kawalerem Krzyża Niepodległości. Od Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” otrzymał tytuł członka honorowego. Związek Byłych Ochotników Armii Polskiej mianował go członkiem honorowym, a Związek Legionistów Polskich powierzył mu stanowisko prezesa. Był radnym powiatu w latach 1918–1920, 1924–1927 i 1932–1936.
Żonaty z Różą (1901–1931).