Stanisław Bukowy
Biografia
Stanisław Bukowy urodził się w Jarosławiu. Uczęszczał do miejscowej szkoły podstawowej, a przed wybuchem II wojny światowej ukończył Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze. Podczas wojny trafił do obozu jenieckiego w Hersbruck, następnie przebywał we Francji, skąd został uwolniony przez żołnierzy 2. Armii gen. Pattona.
W 1945 podjął studia na Wydziale Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu w Erlangen. W 1947 wrócił do Polski i rozpoczął studia geologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1951, broniąc pracy Geologia obszaru pomiędzy Krakowem a Korzkwią. Będąc studentem pracował jako asystent swojego promotora, prof. Mariana Książkiewicza.
W Państwowym Instytucie Geologicznym (PIG) w 1955 przyjął propozycję prof. Stanisława Siedleckiego i rozpoczął pracę w Górnośląskiej Stacji Terenowej PIG w Czeladzi. Jednocześnie prowadził dydaktykę w krakowskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej (1953–1972). Od 1963 pracował jako docent. W 1974 rozpoczął, od podstaw, organizację Wydziału Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego, kierując Katedrą Geologii Ogólnej i wykładając geologię dynamiczną i tektonikę. Po 24 latach zakończył współpracę z Instytutem.
W 1985 uzyskał doktorat habilitowany na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego za pracę Struktury waryscyjskie regionu śląsko-krakowskiego. W latach 1987–1990 był dziekanem Wydziału Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego. W 1988 Rada Państwa nadała mu tytuł profesora. Był honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Geologicznego oraz Związku Nauczycieli Polskich. W 1990 przeszedł na emeryturę. Pomimo tego wspierał swoją uczelnię Uniwersytet Śląski, i już tylko jako wolontariusz prowadzał wykłady oraz zajęcia seminaryjne z zakresu geologii ogólnej, a także z historii cywilizacji oraz kultur starożytnych.
Sedymentacja warstw egzotykowych paleocenu Karpat w okolicy Rzeszowa(praca doktorska, 1962)Sedymentacja warstw egzotykowych paleocenu Karpat w okolicy Rzeszowa(praca doktorska, 1962)Struktury waryscyjskie regionu śląsko-krakowskiego(rozprawa habilitacyjna, 1985)