Stanisław Józef Fedorowski
Biografia
Stanisław Józef Fedorowski urodził się 6 marca 1896 w Jarosławiu, wówczas mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Wojciecha, maszynisty kolejowego, i Józefy. Po śmierci ojca w 1899 przeprowadził się z matką do Lwowa, gdzie w latach 1903–1907 uczęszczał do szkoły powszechnej. W 1914 ukończył naukę i zdał maturę w C.K. II Szkole Realnej we Lwowie.
W latach 1914–1917 walczył w szeregach 2. pułku ułanów Legionów Polskich. Następnie służył w Wojskowej Straży Granicznej; 1 sierpnia 1919 został przeniesiony do 3. pułku Wojskowej Straży Granicznej w Rypinie, a 15 września 1919 formalnie przeniesiony z 2. pułku szwoleżerów do Wojskowej Straży Granicznej. 16 lipca 1920 przeniesiony do wojennego 5. pułku strzelców konnych w Grudziądzu na stanowisko dowódcy plutonu. 16 marca 1921 przeniesiony do pokojowego 5. pułku strzelców konnych w Tarnowie na takie samo stanowisko. 14 kwietnia tego roku został przemianowany na oficera zawodowego. 16 sierpnia 1924 przeniesiony do 4. pułku ułanów w Wilnie na stanowisko dowódcy szwadronu. 12 kwietnia 1927 mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 25. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 20 maja 1928 przeniesiony do 8. pułku ułanów w Krakowie na stanowisko dowódcy szwadronu. W 1934, po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, został wyznaczony na stanowisko oficera mobilizacyjnego. Na stopień majora mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W latach 1937–1939 pełnił służbę na stanowisku komendanta Rejonu Przysposobienia Wojskowego Konnego 6 Dywizji Piechoty w Krakowie. 13 lipca 1939 został przeniesiony do 10. pułku ułanów w Białymstoku na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku kwatermistrza 10. pułku ułanów. 6 października 1939 dostał się do niemieckiej niewoli i przebywał w Oflagu VII A Murnau (numer jeniecki 16067). Po uwolnieniu przebywał w obozach jenieckich aż do powrotu do kraju; 27 kwietnia 1945 przebywał w Murnau, a potem w innych obozach byłych jeńców. 4 maja 1947 wrócił do Polski i trzy dni później zarejestrował w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Brodnicy. Zamieszkał w Rypinie u Jana Zaniewskiego, prowadzącego aptekę; żona majora i żona aptekarza były siostrami. Zmarł 8 marca 1948 w Rypinie i został pochowany na miejscowym cmentarzu.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Niepodległości (1931), Krzyż Walecznych (dwukrotnie), Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Polska Swemu Obrońcy, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.