Władysław Piątkowski
Biografia
Władysław Piątkowski urodził się 23 maja 1919 roku w Jarosławiu w rodzinie Józefa i Franciszki Januszewskich. Uczęszczał do szkół podstawowych w Świętoniowej k. Przeworska, Jarosławiu i Jaworznie; egzamin dojrzałości zdał w czerwcu 1937 roku w Gimnazjum w Chrzanowie. 30 września 1938 roku został powołany do wojska i skierowany na Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy przy 20 pułku piechoty w Krakowie. W czerwcu 1939 zgłosił się do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie – Ostrowi Mazowieckiej; w lipcu 1939 odbył szkolenie w 12 pułku piechoty Ziemi Wadowickiej. Od 23 sierpnia do 1 września 1939 brał udział w mobilizacjach na terenie Wadowic.
W kampanii wrześniowej walczył na linii frontu Wadowice – Tarnobrzeg – Jarosław – Rawa Ruska – Tarnopol – Stanisławów. 23 września w Delatynie przekroczył granicę polsko – węgierską z zamiarem przedostania się do Francji. Został internowany, przebywał w obozie w Nagycenk, z którego zbiegł w marcu 1940. Przedostał się przez granicę węgiersko – jugosłowiańską do Splitu, skąd odpłynął do Francji na pokładzie polskiego statku Warszawa. Do Marsylii przybył 17 kwietnia 1940.
23 kwietnia 1940 zgłosił się do Wojska Polskiego w Coëtquidan, skierowano go na front w Aisne, gdzie walcząc w ramach korpusu piechoty kolonialnej był dowódcą działka przeciwpancernego. 13 czerwca został ranny pod Châteauroux, do połowy sierpnia 1940 przebywał w szpitalach w Châteauroux, Orléansi A gen, następnie przebywał w obozie dla Polaków w Caylus. 4 września 1940 został zwolniony ze służby i wyjechał do Grenoble na studia związane z papiernictwem. Tam też w styczniu 1941 rozpoczął kurs języka francuskiego. W czerwcu 1941 wyjechał do La Frette, gdzie rozpoczął pracę na roli u Audre Durbeta.
11 lipca 1942 poślubił Eleonorę Zavallone (ur. 25 grudnia 1919 w Montricher – Albanne, zm. w grudniu 2003 w Harklowej).
Pracował w garbarni futer u Guya Reala, który był również dowódcą lokalnego oddziału francuskiego Ruchu Oporu. W jego oddziale walczył od 1943 do wyzwolenia Francji. Mieszkał we Francji do 1947 roku.
12 listopada 1947 roku powrócił z żoną do Polski, przekraczając granicę w Międzylesiu. Podejmował się dorywczych prac w kilku biurach, od 18 września 1948 roku pracował jako nauczyciel kontraktowy w Rabie Wyżnej. 1 grudnia 1950 rozpoczął pracę na stanowisku kierownika Szkoły Podstawowej w Harklowej, którą kierował do wakacji 1979 roku, kiedy przeszedł na emeryturę.
Od początku 1968 roku do likwidacji gminy Łopuszna 1 czerwca 1975 roku, dowodził Terenowym Oddziałem Samoobrony. Przez długie lata pełnił funkcję kierownika Biblioteki Publicznej w Harklowej. Z własnej inicjatywy dowoził książki do Szlembarku, gdzie organizował akcje czytania książek dla dzieci.
Należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego. Od 30 grudnia 1982 roku był członkiem zwyczajnym Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Nowym Targu. Zmarł 19 maja 1999 roku w Harklowej, pochowany został na miejscowym cmentarzu.