Ernest Michał Durkalec

Urodzony 8 grudnia 1893 w Jarosławiu, Ernest Michał Durkalec był oficerem Wojska Polskiego i powstańcem śląskim. 3 maja 1922 został zweryfikowany na kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i z 966. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 14 pułk piechoty we Włocławku. W 1923 roku pełnił służbę w Dowództwie 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisku oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej, pozostając oficerem nadetatowym 38 pułku piechoty w Przemyślu. W 1938 roku, jako oficer stanu spoczynku, został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za całokształt zasług w służbie wojskowej.

W czasie II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej. Został aresztowany przez Gestapo i więziony w Palace, a następnie wysłany do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (nr obozowy 25924). Z obozu zwolniony 14 lipca 1943 roku.

Od 1943 roku wraz z żoną Heleną (ps. Sława) prowadził schronisko na Lubaniu, gdzie ukrywały się osoby poszukiwane przez Niemców. Było też bazą i szpitalem polowym dla partyzantów aż do 25 września 1944 roku, kiedy to po niemieckiej obławie zostało spalone. Durkalcowie zostali aresztowani. Ernest po pobycie w więzieniu na Montelupich w Krakowie został wywieziony do obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, a jego żona Helena trafiła do Ravensbrück.

Dowódca Grupy Operacyjnej „Śląsk Cieszyński” rozkazem dziennym z dnia 20 stycznia 1945 roku nadał Sławowi srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami za ofiarną i pełną poświęcenia pracę dla dobra Polski. Po wojnie Durkalcowie mieszkali w Krakowie i Szczawnicy. Należeli do koła Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Szczawnicy.

Ernest Durkalec zmarł w 1978 roku. Pochowany jest na cmentarzu parafialnym w Szczawnicy we wspólnej mogile wraz z żoną i synem Bolesławem (ps. Sławek), który zginął 21 lutego 1944 roku w walce z Niemcami na Przysłopie.