Kazimierz Tokarz
Biografia
Kazimierz Tokarz urodził się 12 listopada 1920 roku w Jarosławiu jako syn Stanisława (1882-1971) i Stanisławy Tokarz (1885-1967). Jego ojciec prowadził zakład ślusarski. Matka prowadziła gospodarstwo domowe. Miał trzy siostry Wandę, Zofię Wlazło (1913-1980) i Matyldę oraz brata, inżyniera leśnictwa, Zygmunta.
W 1939 ukończył naukę w II Państwowym Gimnazjum im. Augusta Witkowskiego w Jarosławiu. We wrześniu 1939 pełnił funkcję komendanta odcinka obrony przeciwlotniczej w Wojennym Pogotowiu Harcerskim. Po 17 października walczył jako żołnierz w pociągu zmierzającym na pomoc Lwowowi oblężonym przez Niemców. Dostał się do niewoli sowieckiej, a następnie do niemieckiej. Po powrocie do Jarosławia związał się z organizacją konspiracyjną Orzeł Biały podlegającą pod Kraków, pod dowództwem por. rez. Bronisława Lewickiego. Został mianowany zastępcą por. rez. Bronisława Lewickiego jako jedyny harcerz. Przyjął pseudonim Kaja i Kato.
7 maja 1940 roku został aresztowany przez Gestapo i uwięziony w Jarosławiu. Z więzienia z Jarosławia został wraz z innymi wywieziony do Tarnowa. 14 czerwca 1940 przewieziony został do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie otrzymał numer obozowy 282. Po kwarantannie został przydzielony na blok numer 3. Dostał przydział do magazynów żywnościowych (TWL) leżących obok nasypów kolejowych. Praca ta polegała na przewożeniu z ramp do magazynów worków z kaszą.
Kolejną pracą jaką wykonywał było noszenie wody ze studni do kuchni i odbijanie tynków z bloków. Bardzo wzruszającym dla niego momentem była pierwsza wigilia w Oświęcimiu. Następnie został przydzielony do komanda likwidującego obóz jenów polskich na przedmieściu Gliwic-Sośnicy. Po powrocie z Gliwic do Oświęcimia wszedł w skład komanda, które wykonywało roboty pod fundamenty kuchni. Po powrocie z komanda gliwickiego został przeniesiony na blok 3a, gdzie spotkał kolegów z Jarosławia - Zdzisława Decowskiego i Bolesława Szumlakowskiego. Łącznie w obozach koncentracyjnych spędził pięć wigilii (3 w KL Auschwitz, 1 w Neuengamme i 1 w Mauthausen-Gusen). Wyzwolony przez Amerykanów 5 maja 1945, powrócił do Polski, gdzie był prześladowany przez Urząd Bezpieczeństwa.
W 1946 roku był jednym z organizatorów Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych, Hitlerowskich Więźniów i Obozów Koncentracyjnych. W latach 50. ukończył studia ekonomiczne w Krakowie. Pracował w różnych przedsiębiorstwach w Jarosławiu, Rzeszowie i Przeworsku. W latach 50. do lat 70. XX wieku uczył w Jarosławskim Liceum Ekonomicznym i Technikum Przemysłu Spożywczego. Pełnił na emeryturze różne funkcje społeczne w Polskim Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych. Radny Miejskiej Rady Narodowej w Jarosławiu w latach 1953–1990.
Zmarł 24 lipca 2001 roku w Jarosławiu. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Jarosławiu.
Życie prywatne
Żonaty z Zofią, miał trzech synów: Andrzeja (1961-2018), Krzysztofa i Wojciecha.
Odznaczenia: Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Oświęcimski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złota Odznaka Za zasługi dla miasta Jarosławia (13 listopada 2000).